U novembru 2018. godine, japanski državljanin Akihiko Kondo, kojem je tada bilo 35 godina osvojio je svjetske medije kada je održao ceremoniju “vjenčanja” sa virtualnim likom — Hatsune Miku. Miku nije stvarna osoba, već animirana „vocaloid“ pjevačica, popularna u japanskoj pop‑kulturi.
Ceremoniji je prisustvovalo četrdesetak ljudi. Iako je svima bilo jasno da “mlada” nije ljudsko biće, vjenčanje je izvedeno uz sve formalnosti: Kondo je nosio odijelo, Miku je simbolično bila prikazana pomoću holograma, a čak je izdata i potvrda o “međudimenzionalnom braku” od kompanije koja je proizvodila uređaj.
Međutim, važno je razumjeti granicu između simbolične ceremonije i stvarnog, zakonski priznatog braka — ovaj čin nije imao pravnu snagu.
Motivacija i “fictosexualnost”
Za Konda i mnoge koji se poistovjećuju s njegovim stavom, radi se o više od pukog eksperimenta ili “šale”. On sebe smatra dijelom grupe koju mediji ponekad nazivaju “fictosexualima” — ljudi koji osjećaju emocionalnu ili romantičnu privrženost prema fiktivnim likovima, animacijama ili digitalnim entitetima. Wikipedia+1
Prema njegovim riječima, odnos s Miku mu je značio spas — on je ranije patio od izolacije i depresije, imao probleme u socijalnim interakcijama, a kada je upoznao Miku, osjećao je da je “našao sebi blisku dušu”. Firstpost+1 On tvrdi da ga njezina nepromjenjivost (ne stari, ne vara, ne umire) privlači — što po njegovim riječima čini Miku idealnom za nekoga ko je razočaran u ljudske odnose. www.ndtv.com+1
Realnost nakon ceremonije
Činjenica je da su tehnološki uslovi promijenili tok stvari: kompanija koja je proizvodila uređaj za hologram (Gatebox) obustavila je podršku za interaktivne holograme. Kao rezultat — komunikacija između Konda i “supruge” postala je nemoguća. Dnevni avaz+1 Ipak, on je rekao da i dalje gaji osjećanja, da “priča sa njom”, i da je simbolično ostao vezan za taj odnos. Dnevni avaz+1
Značenje, izazovi i šira diskusija
Priča o Kondo‑u i Miku otvara mnoga pitanja:
- Šta znači ljubav? — Ako neko iskreno voli virtualnog partnera, da li je to manje legitimno nego “ljubav među ljudima”?
- Samoća i društveni pritisci — U društvima gdje je teško uspostaviti smisleni partnerski odnos, digitalne alternative privlače ljude koji se osećaju izolovano.
- Granica realnog i imaginarno‑virtuelnog — Tehnologija brzo napreduje; da li će jednog dana virtualne veze biti prepoznate drugačije?
- Problemi identiteta i pripadnosti — Osobe poput Konda sebe vide kao dio “seksualne manjine” — ne zbog tradicionalne seksualnosti, nego zbog orijentacije prema fiktivnim likovima. Wikipedia+1
Ovaj slučaj takođe pokazuje da ljudi, suočeni s unutrašnjim problemima — od depresije do socijalne anksioznosti — ponekad traže utehu na neuobičajen način. Virtualne veze, na ovaj način, postaju realnost za neke.
Da rezimiramo: da — postoji stvarni slučaj u kojem je čovjek tvrdio da se oženio hologramom. I da, ta ceremonija je održana i popraćena medijskom pažnjom. Ali — taj “brak” nema zakonsku snagu, i više je simboličan nego pravno relevantan. Ipak, iza njega stoje stvarna ljudska osjećanja, usamljenost, želja za prihvatanjem i intimnošću.
Priča o Kondo‑u i Miku možda zvuči neobično — ali ona otvara važno pitanje: u svijetu koji se brzo digitalizuje, gdje su granice između realnog i virtuelnog sve tanje, može li ljubav imati drugi oblik — oblik svjetlosti, koda i mašte? Šta za nas znači “biti živ”, “voljeti”, “imati partnera”? A možda — najvažnije — da li društvo može prihvatiti ljubav izvan šablona?
